با خستگی و به خستگی لبخند میزنم ... لبخندی نرم شاید

که حتی خواندنم هم ....آهای که تند تند بال پرواز میگشایی و بر این آبی تابناک اوج می گیری

و چه اوج گرفتنی و چه شکوهی ...آهای که جا ماندنم را خرده می گیری ! بر این کویر و حشت هم 

نظاره کن ...بر این جا که من هی میچرخم و هوس پروازم کُشت ، بر  من که رسالتم سنگین ،خودم

 خونین ... من که بالم می شکنند هی ... من که با بال شکسته اوج میگریم و سقوط میکنم هی ...

من که یقه به دندان گرفتم و صبوری میکنم هی ...من که روحم میکُشند و دم نمی زنم مبادا  

بی جسارت  بخوانندم ...  مبادا گمان کنند پرواز از خاطر سپرده ام ... مبادا فکر کنند خواب ربوده مرا

می فهمیم ؟  یا گنگ مانده آن چرا در ذهن تو ؟ نه دخترک ... این گنگ شدن از من نیست ...

 از نبودن دریچه ی پرواز است ... از بی رحمی زندان بانیست که تا میگشایم بال پر پروازم می شکند

*****************************************************************

 من گم نکر ده ا م  روزنه ی دعا را ... و نخوابیدم و گر دردی هست به نشانه ی افتخار بادش نکردم

هی ... نه ! من صبوری می کنم در خلوت و بر خود خرده می گیرم هی ... تلنگر میزنم هی ...

قله را میبینم و شوق رسیدن هم هست ...تازیانه درد هم هست... خشم هم هست ... نفرت هم !

کشمکش تضاد هاست اینجا ....و جمع این ها ...

*******************************************************************

* آسان نیست شکست غرور میان هزار ها چشم و گریستن از ته دل !

بنشینمو فکر کنم به خود ِ فکر ، فکر کنم ... به این اندیشیدن که در پسش من هستم می آید ...

بعد که فکر کردم هی ... و از این فکر نتیجه گرفتم برای خودم دست بزنم و اگر نفهمیدم دندان قروچه بروم

 که احمقی و هیچ نمی دانی و لعنت بر تو اگر نفهمیدی ... دقیق تر بگویم دلم برای روند فکر کردنم تنگ

شده ... برای آنچه مرا به شوق بیاورد که فکر کنم و هی مقدمه بچینم و هی استدلال پشت استدلال

برای چرایی که چراست !؟

اما چه باک از یقه به دندان کشیدن و در اوج نتوانستن ها نوشتن ؟

چه باک از  بال گشودن ؟ چه باک از سقوط ؟ و چه باک از اوج ...